با نام و یاد خدا

سلام رفقا

بااجازتون مستقیم میرم سر اصل مطلب: 

کلاس دوم راهنمایی که بودم، معلم ریاضیمون گفت یه روزنامه دیواری درباره ی ریاضی درست کنین. منم که دیگه خودتون میدونین فعاااااااااال ! با دوستام یه روزنامه دیواری درست کردیم. همه چیش خوب بود، فقط یه شعر کم داشت. (خدا وکیلی چه شاعری از ریاضی دل خوشی داشته که بیاد براش شعر بگه؟!!!)

جز ملک الشعرای پاییز! (البته کلمه ی آخرش با تغییر فصل، تغییر می کنه! فقط اگه بذاری بهار، ارور میده. چونکه اسم مشابهش وجود داره  

خلاصه با رفقا فکرامونو رو هم گذاشتیم. من همینجوری گفتم: بذارینش به عهده ی من! ... خونه که برگشتم، مونده بودم چیکار کنم.آخه آبت کم بود؟ نونت کم بود؟...حتمآ سرت به جایی خورده بود که گفتی شعر با من!

نا امید نشدم ---> تو می تونی. تو می تونی...!

به ناچار، یه کاغذ و قلم گرفتم دستم و این شعر رو نوشتم:

(نخندینا...)

ریاضی را نباید ما کنیم ول...بباید خو، دهیم آنرا همی دل

ریاضی را نگیر جانم به بازی...که یاریت دهد عمر درازی

تو که تا حال زحمتها کشیدی...چه خوبیها از این درست بدیدی

پس از هر گونه شور و انتظاری...امید است نمره ی خوبی بیاری

به هر جا میروی خوبی از آن گو...سعادت را تو ای خواهر در آن جو!

گر از تمرین انبوه شد سرت درد...مشو از انتهایش زود دلسرد

بکن از تنبلی اکنون تو دوری...بکن تمرین با رنج و صبوری

که باشد هر معلم از تو راضی...در این درس پر از فیض ریاضی 

آخرشم من! کپسول استعداد! شاعر! ملک الشعرا  (ببخشید، ملکة الشعرا).م

شعر رو توی روزنامه دیواری نوشتیم.خانم ریاضیمون همینکه خوند، گفت شعرش از کیه؟ گفتم من. گفت آفرین. خیلی عالیه.   بچه ها براش دس بزنین

کلی تشویقم کرد.من نیز در چارچوب کلاس نمی گنجیدم!همین تشویقای معلم باعث شد به خودم امیدوار بشم و برم تو کار شعر و ادبیات و اینا. از بعد از اون، یه عالمه شعر و متن ادبی نوشتم...اون معلم فکر نمی کرد یه کلمه ی آفرین و تشویقی که می کنه، اینقدر روی من اثر بذاره. اما همین خودش یه جرقه بود که تونست استعدادهای نهفته ی منو شکوفا کنه.

پس تا می تونی دیگران رو تشویق کن. آفرین <---تشویقمو داری؟! 

همه ی اینا مقدمه بود برای اینکه بگم: دفعه ی بعد (یعنی هفته ی آینده) میخوام چندتا از نقاشیامو بزنم تو وبلاگ و نظرتونو بپرسم...ربط داشت؟!...خودتون ربطشو پیدا کنین